Archive for Οκτώβριος 2010

Πατρα-Patraso 1940   Leave a comment

απο το περιοδικο ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

Posted 27/10/2010 by manoska in Uncategorized

» Giornata della Memoria» per ricordare i 103 ufficiali italiani fucilati a Kos dai tedeschi lo stesso giorno del 1943   1 comment

Kos «una tragedia dimenticata ottobre 1943 – maggio 1945»                    Raccolta di documenti e fotografie inerenti le vicende di Kos, http://www.facebook.com/home.php?#!/media/set/?o.356090404635

Alleghiamo l’allocuzione del Col. Pietro Giovanni Liuzzi:
«Gentili signore e signori.
Cari Amici, a tutti voi il mio più caloroso saluto.
Una signora italiana, che trascorre solitamente le vacanze nell’isola di Kos, scrisse una lettera al più importante giornale italiano nella quale esprimeva rammarico e attonito stupore per l’oblio che aveva coperto una strage di militari italiani impegnati oltremare a tenere alto il prestigio e l’onore del nostro Paese.
Una vicenda storica, tragica, che si colloca tra quelle sepolte per decenni nel così detto «armadio della vergogna». In esso erano ammassati fascicoli relativi a tanti tragici eventi della 2^guerra mondiale perchè fossero celati e dimenticati e, tra questi, trovava indegna sepoltura la vicenda della fucilazione da parte dei tedeschi di 103 ufficiali del 10° reggimento «Regina», 84 dei quali non raggiungevano i 29 anni di età.Quella lettera mi aveva colpito e commosso. Per questa emozione ho visitato emeroteche e archivi militari, in Italia ed in Gran Bretagna; ho incontrato persone che hanno raccontato fatti che mi hanno segnato profondamente e ho avuto il privilegio di ascoltare familiari di quegli eroi rievocare drammatici episodi di violenza bellica e di umana tragedia. Tutto ciò mi ha spinto a conservare una raccolta di appunti che, riordinata, è stata pubblicata.
Il mio desiderio di far conoscere la vicenda così come, di giorno in giorno, l’andavo scoprendo mi ha portato a sollecitare l’intervento delle massime istituzioni italiane per recuperare alla coscienza collettiva questo episodio dimenticato.
In questi anni ho incontrato tante persone che hanno sempre voluto farmi avere la loro amicizia ed il loro appoggio. E proprio da questa crescente e sorprendente rete di rapporti umani è nata una petizione inviata al Presidente della Repubblica affinchè si commemorassero degnamente i Caduti di Kos, si ricercassero 37 salme ancora sepolte, si includesse Kos negli itinerari della Memoria con El Alamein e Cefalonia.
Nella ricorrenza del 70 anniversario il nostro Paese svolgerà una solenne commemorazione a Cefalonia, a Corfù e a Kos per ricordare le stragi che furono commesse ai danni di militari italiani. Oggi, però, se non possiamo rappresentare l’Italia tutta, portiamo qui l’affetto di 4000 italiani che hanno firmato la petizione al Presidente della Repubblica, il sostegno dell’Associazioni Nazionale Ex Internati, dell’Associazione Nazionale Superstiti Reduci e Famiglie dei Caduti della Divisione Acqui, dell’Associazione Lasalliana ex Alunni di Rodi e dell’Istituto Autonomo della Resistenza dei Militari Italiani all’Estero e della deferente partecipazione del 9° reggimento fanteria che raccoglie la tradizione e l’eredità del 10° reggimento «Regina»
La presenza di rappresentanti delle Istituzioni e delle Forze Armate italiane, le pratiche avviate proprio in queste ore dal Commissariato Generale Onoranze Caduti per la ricerca delle salme è un primo atto generoso, se non dovuto, che riscatta l’Onore Militare di quegli ufficiali e dà significato a quei valori oggi desueti come Dovere, Fierezza, Linearità, Lealtà, Fede ed Ardimento. Gli sforzi e i passi compiuti con l’aiuto di amici italiani e greci ci hanno permesso di essere qui, oggi, a commemorare il sacrificio di uomini che non vollero piegarsi. L’11 ottobre 1992, all’inaugurazione di questa Lapide Monumentale, Ernesto Benzi, vice presidente dell’Associazione Reduci dell’Egeo, disse: «…….ci limitiamo a pregare, sperando che il rimorso tocchi la coscienza dei responsabili ancora vivi e spinga i loro figli e nipoti, forse non ignari dell’insania, a chinare il capo e a chiedere all’Eterno ciò che noi non possiamo concedere». Oggi i nostri popoli, italiano e tedesco, così come anche il popolo greco, appartengono alla stessa Unione Europea, unita da spirito di pace, collaborazione, solidarietà; impegnata ad affrontare problemi di sopravvivenza in campo economico e costretta a difendersi da minacce di terrorismo. Ed è per questo che, a distanza di 67 anni, possiamo guardare al futuro con animo sereno superando le barriere di astio per ciò che la guerra ha comportato.Sono profondamente riconoscente al Presidente della Provincia di Latina che, con tanta sensibilità, ha offerto la «Campana della Memoria» ai Caduti di Kos.
Ringrazio, a nome di tutti gli amici italiani, il sindaco di Kos, signor Kiritsis, e la sua Amministrazione per aver accettato che la campana fosse portata nell’isola ed installata qui di fronte alla Lapide Monumentale. Il contributo della signora Franzini Nocera, che ha finanziato il trasporto della campana dall’Italia a Kos, è stato un gesto d’amore che tutti noi apprezziamo. La gratitudine di tutti noi va al signor Kostas Kourounis che, in nome di suo padre, si è impegnato nella organizzazione logistica, al generale Androulakis ed all’architetto Sideris per la loro assistenza organizzativa.
Una parola di stima ai connazionali venuti nell’isola per questa occasione ed un affettuoso saluto va a coloro che non hanno potuto intraprendere questo viaggio.
Al generale Taricone va il nostro apprezzamento per aver voluto la partecipazione di una rappresentanza dell’Esercito. Ho personalmente espresso i miei sentimenti al sindaco di Andria, avvocato Giorgino, per aver disposto la partecipazione di un gruppo di docenti e di allievi delle scuole della sua città per onorare due suoi concittadini: i sottotenenti D’Amore e Lorusso. Un caloroso grazie a tutti voi giovani studenti che siete il nostro futuro. «Non Dimenticate». «La storia è maestra di vita.                                                                       La Democrazia, che ci permette di essere liberi, la dobbiamo ai tanti giovani che improntarono la loro vita all’Onore ed alla Bandiera.» E a voi tutti, civili e militari, che con la vostra presenza date un significato all’amicizia che lega i nostri popoli.
Non ci saranno inni nazionali o squilli di tromba.                                                                             Quei 103 uomini morirono in silenzio.
Per 67 anni sono rimasti nel più tenebroso oblio.                                                                           Desideriamo che ascoltino in silenzio la nostra voce e la nostra preghiera».

 

67η Επέτειος της εκτέλεσης δια τουφεκισμού 103 Ιταλών Αξιωματικών

Εκδήλωση εις μνήμην τους

6 Οκτωβρίου 2010

Ομιλία του Συνταγματάρχη Πιέτρο Τζοβάννι Λιούτσι

Κυρίες και κύριοι,Αγαπητοί φίλοι, σας απευθύνω τον πιο θερμό χαιρετισμό μου. Πριν από λίγα χρόνια μια Ιταλίδα, η οποία περνάει τις διακοπές της πάντα στην Κω, έστειλε μια επιστολή στην πιο έγκυρη ιταλική εφημερίδα όπου εξέφραζε την πίκρα και την κατάπληξή της για τη λήθη που περιέβαλε την εκτέλεση κάποιων Ιταλών στρατιωτών, οι οποίοι αγωνίστηκαν, μακριά από την πατρίδα τους, να κρατήσουν ψηλά το γόητρο και την τιμή της χώρας τους, της Ιταλίας. Ένα τραγικό ιστορικό γεγονός θαμμένο εδώ και δεκαετίες στο λεγόμενο «ντουλάπι της ντροπής». Σε αυτό ήταν στοιβαγμένοι φάκελοι που αναφέρονται σε πολλά τραγικά περιστατικά του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, προκειμένου να μείνουν κρυμμένα και ξεχασμένα, και μεταξύ όλων αυτών είχαν «θάψει» αναξιοπρεπώς και το γεγονός της εκτέλεσης των 103 Ιταλών Αξιωματικών του 10ου συντάγματος «Ρετζίνα» από τους Γερμανούς. Η ηλικία 84 εξ’ αυτών δεν ξεπερνούσε τα 29 έτη. Αυτή η επιστολή με συντάραξε, με κατασυγκίνησε. Έντονα συναισθήματα που με ώθησαν να επισκεφθώ βιβλιοθήκες και στρατιωτικά αρχεία στην Ιταλία και στη Μεγάλη Βρετανία∙ συνάντησα ανθρώπους που μου διηγήθηκαν γεγονότα που με άγγιξαν βαθιά και είχα το προνόμιο να ακούσω συγγενείς αυτών των ηρώων να διηγούνται δραματικά επεισόδια στρατιωτικής βίας και ανθρώπινης τραγωδίας. Όλα αυτά με έκαναν να κρατήσω σημειώσεις, δημιουργήθηκε έτσι μια συλλογή, η οποία μετά από επιμελή μελέτη, εκδόθηκε. Η έντονη επιθυμία μου να κάνω γνωστή σε όλον τον κόσμο αυτήν την ιστορία, έτσι όπως την ανακάλυπτα κι εγώ σιγά σιγά, με έκανε να ζητήσω την επέμβαση των μέγιστων κρατικών φορέων της Ιταλίας έτσι ώστε να ανακτηθεί πλήρως στη συλλογική συνείδηση αυτό το σκοπίμως αποσιωπημένο επεισόδιο. Όλα αυτά τα χρόνια γνώρισα ανθρώπους που μου χάρισαν αυθορμήτως τη φιλία τους και την υποστήριξή τους. Και από αυτό ακριβώς το συνεχώς αυξανόμενο εκπληκτικό δίκτυο ανθρωπίνων σχέσεων γεννήθηκε η ιδέα συλλογής υπογραφών, η οποία, όταν ολοκληρώθηκε, στάλθηκε στον Πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας. Με αυτή ζητήσαμε να γίνει μια αξιοπρεπής τελετή στη μνήμη των Ιταλών Πεσόντων στην Κω, να αναζητηθούν οι 37 σωροί που μέχρι σήμερα είναι κάπου εδώ θαμμένες και τέλος ζητάμε να συμπεριληφθεί η Κως στις διαδρομές Μνήμης μαζί με το Ελ Αλαμέιν και την Κεφαλονιά. Για την 70η επέτειο η Ιταλία θα οργανώσει μεγαλοπρεπείς εκδηλώσεις μνήμης στην Κεφαλονιά, στην Κέρκυρα και στην Κω για τις άνανδρες εκτελέσεις των Ιταλών στρατιωτών από τους Γερμανούς. Σήμερα εμείς εδώ δεν μπορούμε να εκπροσωπήσουμε όλη την Ιταλία, μπορούμε όμως να σας μεταφέρουμε την εκτίμηση των 4000 Ιταλών που υπέγραψαν, κατά τη συλλογή υπογραφών προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, την υποστήριξη του Πανιταλικού Συλλόγου Πρώην Έγκλειστων σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως, του Πανιταλικού Συλλόγου Επιζησάντων Απομάχων και Οικογενειών Πεσόντων της Μεραρχίας Άκουι, του Συλλόγου Λασαλλιάνα πρώην μαθητών Ρόδου και του Αυτόνομου Ινστιτούτου Αντίστασης των Ιταλών Στρατιωτών στο εξωτερικό. Η παρουσία εκπροσώπων των δημόσιων φορέων, όπως και η διαταγή έναρξης ενεργειών που εξεδόθη αυτές τις ώρες από τη Γενική Επιθεώρηση Απόδοσης Τιμών Στους Πεσόντες για την αναζήτηση των σωρών, είναι οι πρώτες ευγενικές, αν όχι υποχρεωτικές, πράξεις που αποκαθιστούν τη Στρατιωτική Τιμή αυτών των πεσόντων αξιωματικών και δίνουν ουσία σε αξίες σήμερα ξεπεσμένες όπως Καθήκον, Περηφάνια, Φερεγγυότητα, Εντιμότητα, Πίστη και Τόλμη. Οι προσπάθειες και οι ενέργειες που κάναμε με τη βοήθεια φίλων, Ιταλών κι Ελλήνων, μας επέτρεψαν να είμαστε σήμερα εδώ για να τιμήσουμε τη θυσία αυτών των ανδρών που δεν θέλησαν να παραδοθούν. Στις 11 Οκτωβρίου του 1992 κατά την τελετή των αποκαλυπτηρίων αυτής της Μνημειακής Αναμνηστικής Πλάκας, ο Ερνέστο Μπέντσι, αντιπρόεδρος του Συλλόγου Απομάχων του Αιγαίου, είπε: « … περιοριζόμαστε στο να προσευχηθούμε, ελπίζοντας ότι οι τύψεις θα αγγίξουν τη συνείδηση των υπευθύνων που ζουν ακόμα και ότι θα ωθήσουν τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους, πιθανοί γνώστες αυτής της παραφροσύνης, να σκύψουν το κεφάλι και να ζητήσουν από το Θεό αυτό που εμείς δεν μπορούμε να τους δώσουμε». Σήμερα οι λαοί μας, Ιταλοί, Γερμανοί, Έλληνες, είναι μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία ενωμένη από πνεύμα ειρήνης, συνεργασίας κι αλληλεγγύης, είναι από τη μία αφοσιωμένη στην αντιμετώπιση προβλημάτων επιβίωσης οικονομικής φύσης και απ’ την άλλη αναγκασμένη να αντιμετωπίζει τρομοκρατικές απειλές. Γι’ αυτό, μετά από 67 χρόνια, μπορούμε να κοιτάξουμε στο μέλλον με την ψυχή μας γαλήνια αφήνοντας πίσω τα εμπόδια μίσους που ύψωσε ο πόλεμος και οι συνέπειές του. Είμαι βαθιά υπόχρεος στον Πρόεδρο της επαρχίας της Λατίνα που με τόση ευαισθησία πρόσφερε την «Καμπάνα της Μνήμης» στους Πεσόντες της Κω. Ευχαριστώ εκ μέρους όλων των Ιταλών φίλων, το δήμαρχο κύριο Κυρίτση και τους συνεργάτες του που δέχτηκαν τη μεταφορά και την τοποθέτηση της καμπάνας στο χώρο μπροστά από την αναμνηστική πλάκα. Η προσφορά της κυρίας Φραντσίνι Νοτσέρα, η οποία χρηματοδότησε τη μεταφορά της καμπάνας από την Ιταλία στην Κω, είναι μια χειρονομία αγάπης που όλοι μας εκτιμάμε δεόντως. Εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας στον κύριο Κώστα Κουρούνη που, εν ονόματι του πατέρα του, ασχολήθηκε με την οργάνωση, στον στρατηγό Ανδρουλάκη και στον αρχιτέκτονα κύριο Σιδέρη για τη βοήθειά τους. Εκτιμάμε ιδιαιτέρως και τους ομοεθνείς μας που ήρθαν στο νησί για αυτή την εκδήλωση ενώ στέλνουμε ένα θερμό χαιρετισμό σε όλους αυτούς που δεν κατάφεραν να πραγματοποιήσουν αυτό το ταξίδι. Έχω ήδη εκφράσει προσωπικά τις ευχαριστίες μου στο δήμαρχο της Άντρια, κύριο Τζωρτζίνο, για τη συμμετοχή μιας ομάδας καθηγητών και μαθητών των σχολείων της πόλης του για να τιμήσουν δύο συμπολίτες τους: τους ανθυπολοχαγούς Ντ’Αμόρε και Λορούσσο. Ευχαριστώ θερμά κι όλους εσάς τους μαθητές. Είστε το μέλλον μας. «Μην ξεχνάτε». Η ιστορία είναι δασκάλα ζωής. Τη δημοκρατία, που μας επιτρέπει να ζούμε ελεύθεροι, τη χρωστάμε σε όλους αυτούς τους νέους που θυσίασαν τη ζωή τους για την Τιμή και τη Σημαία. Και σε όλους εσάς, πολίτες και στρατιωτικούς, που με την παρουσία σας δίνετε νόημα στη φιλία που ενώνει τους λαούς μας. Σήμερα δε θα ακουστούν εθνικοί ύμνοι ή ο ήχος της σάλπιγγας. Αυτοί οι 103 άνδρες πέθαναν μέσα στη σιωπή και για 67 χρόνια έμειναν θαμμένοι στην πιο θλιβερή λησμονιά∙ επιθυμία μας είναι να ακουστεί μέσα στη σιωπή τους η φωνή μας και η προσευχή μας. Ο μικρός Τζάκομο Μαντονίνι, δισέγγονος του υπολοχαγού Καρντινάλε, θα χτυπήσει 3 φορές την καμπάνα, ο ήχος της οποίας θα ταξιδέψει στον αέρα μαζί με τη σκέψη μας κατά τη διάρκεια του ενός λεπτού σιγής που σας καλώ να τηρήσουμε.

Posted 14/10/2010 by manoska in Uncategorized